نویسنده: مسعود بُربُر

نگاره: از زیر سم اسب‌ها و کشاکش تیغ‌ها گریخته بود، از هیمه هیزم‌ها و هُرم داغ آتش‌ها جان به در برده بود، از عبور بادها و سیل‌ها و غبارها سربرآورده بود و اکنون تصویرش در آب بود، با تکه تکه کاشی‌ها و نقش‌های ظریف آبی و زرد، و همه سنگینی سکوتی که انباشت زمان بر جانش حکمفرما کرده بود. حالا صدای لودرها و و هجوم وزنشان بر زمین بیشتر و نزدیک‌تر می‌شد و بنای دیرین درون آب، می‌لرزید…

نگاره: از زیر سم اسب‌ها و کشاکش تیغ‌ها گریخته بود، از هیمه هیزم‌ها و هُرم داغ آتش‌ها جان به در برده بود، از عبور بادها و سیل‌ها و غبارها سربرآورده بود و اکنون تصویرش در آب بود، با تکه تکه کاشی‌ها و نقش‌های ظریف آبی و زرد، و همه سنگینی سکوتی که انباشت زمان بر جانش حکمفرما کرده بود. حالا صدای لودرها و و هجوم وزنشان بر زمین بیشتر و نزدیک‌تر می‌شد و بنای دیرین درون آب، می‌لرزید… بیشتر بخوانید

نگاره: کسی از میان سایه سرک نمی‌کشید. نگاهی کنجکاو ِ عبور رهگذری نبود. آفتاب مرده‌ی پاییزی سوار باد شده و رفته بود. هوا نم نمک جان می‌باخت و رخت‌ ها از تک و تا افتاده بودند.سکون به هزار سخن در زبان بود

نگاره: کسی از میان سایه سرک نمی‌کشید. نگاهی کنجکاو ِ عبور رهگذری نبود. آفتاب مرده‌ی پاییزی سوار باد شده و رفته بود. هوا نم نمک جان می‌باخت و رخت‌ ها از تک و تا افتاده بودند.سکون به هزار سخن در زبان بود بیشتر بخوانید

نگاره: آفتاب آرام آرام می‌رفت و چشمان ما بر سبز‌ها و خاکی‌ها و غبارها و افق‌ها سرگردان می‌چرخید. دشت نفس می‌کشید، نفس ما بیرون نمی‌آمد. قطره عرقی بر ابروهایمان سنگینی می‌کرد و سینه‌مان بالا پایین می‌شد. آن‌گاه، به ناگاه، صدای کوبشی بر زمین زیر پایمان را لرزاند… به تمامی نگاه شدیم…

نگاره: آفتاب آرام آرام می‌رفت و چشمان ما بر سبز‌ها و خاکی‌ها و غبارها و افق‌ها سرگردان می‌چرخید. دشت نفس می‌کشید، نفس ما بیرون نمی‌آمد. قطره عرقی بر ابروهایمان سنگینی می‌کرد و سینه‌مان بالا پایین می‌شد. آن‌گاه، به ناگاه، صدای کوبشی بر زمین زیر پایمان را لرزاند… به تمامی نگاه شدیم… بیشتر بخوانید

نگاره: در بالا زمین بود، تمیز، نرم، در آغوش گیرنده و ریز ریز؛ در پایین آسمان بود، آن آبیِ بزرگ، گسترده و وهم‌انگیز. من در این میانه جایی بودم، رها: دستانم در آغوشِ زمین، جوینده و سرگردان؛ پاهایم، بازیگوش و ولنگار، نه بندیِ گرانش و نه روانه به سویی. زمان، متوقف شده بود و من، به تمامی «اکنون» بودم. اکنونِ بی‌کرانه و فراخناک، میانِ همه چیز و هیچ چیز…

نگاره: در بالا زمین بود، تمیز، نرم، در آغوش گیرنده و ریز ریز؛ در پایین آسمان بود، آن آبیِ بزرگ، گسترده و وهم‌انگیز. من در این میانه جایی بودم، رها: دستانم در آغوشِ زمین، جوینده و سرگردان؛ پاهایم، بازیگوش و ولنگار، نه بندیِ گرانش و نه روانه به سویی. زمان، متوقف شده بود و من، به تمامی «اکنون» بودم. اکنونِ بی‌کرانه و فراخناک، میانِ همه چیز و هیچ چیز… بیشتر بخوانید

نگاره: روزها نورانی‌تر بود، بوها حاضرتر، سایه‌ها رازآمیزتر، زمان کندتر، و ما در قلب زمان بی‌کرانه، روز می‌سوزانیدیم…

نگاره: روزها نورانی‌تر بود، بوها حاضرتر، سایه‌ها رازآمیزتر، زمان کندتر، و ما در قلب زمان بی‌کرانه، روز می‌سوزانیدیم… بیشتر بخوانید