آغاز

سلام. در این جا شما در واقع با یک داستان طرفید که خیلی واقعی هم نیست. داستانی که طرح و ایده ی از پیش تعیین شده ای ندارد و ممکن است طبق نظر خود شما پیش برود. (این یعنی « پس دست به کار نظر شوید» هر چند که برای خود من خیلی هم مهم نیست) این که می گویم خیلی واقعی هم نیست اشاره به چند آیتم دارد. یکی ش این که من این جا خاطره نویسی نمی کنم. یعنی راوی خود داستان خودِ من ِ نویسنده نیستم. پس شما نمی توانید عادات و ویژگی های راوی را به من نسبت دهید و مثلن گیر اخلاقی بدهید. دیگر این که اگر بر فرض از دوستان نزدیک من هستید و با یکی از شخصیت ها احساس نزدیکی می کنید یا فکر می کنید من هنگام پردازش آن شخصیت شما را مدِ نظر داشته ام بیخود همچین فکری می کنید، چون من اینجا اصلن قصدم این نیست که نظرم را راجع به ملت بنویسم. گفتم این جا خیلی واقعی هم نیست اما منظورم انکار این مسأله نیست که به هر صورت شاید حتا تمام اتفاقاتی که در داستان می افتد را بشود جایی درون ذهن و یاد من ردیابی کرد. واقعیت قضیه این است که الآن که می نویسم من یک نفرم و راوی یک نفر، اما شما وقتی می خوانید در نگاه اول فقط با راوی طرفید و با این حساب من حتا نمی توانم از واقعیت وجود خودم ( درگیر و دارِ دوسویه ی من به مثابه ی راوی یا من به عنوان نگارنده ی این سطور) مطمئن باشم و مطمئنم با جرات بیشتری می توانم دم از واقعیت وجود شما (خواننده) بزنم. هر هفته یک شنبه شب اگر چک کنید، موجودی به روز خواهد شد که با توجه به گزاره های بالا و آن چه در ذهن من است و آن چه در ذهن شما شکل خواهد گرفت، داستان نامیدن ش چندان دور ذهن نیست و اما به دلیل بسیار فعال تر شده موجودیت خواننده در آفرینش آن (و نه صرفن در خوانش و تأویل آن) خیلی هم عادی نیست. از همین الآن (پیش از آغاز داستان) هم می توانید، نقش خود را به عنوان خواننده ی فعال و تأثیر گذار در در داستان با ارائه ی هر جور ایده و نظر (حتا مریخی و بی ربط!) بیازمایید.

نور، صدا، حرکت ….